شاعر دنيا من اگه بودم آغاز شعرم با كلام پدرم بود

 تشنه تو صحرا من اگه بودم آب حياتم توي دست پدرم بود

 واي اگه گندم پوست تنم بود

 اونكه با دستاش من و مي كاشت پدرم بود

ريشه م و تو خاك اگه مي ذاشت پدرم بود

پدر جونه.... پدر خونه

پدر دينه و ايمونه

 پدر خندون... ولي گريون

از اين دنياي ويروونه

تقديم به اونايي كه از پدراشون

يه تصوير توي يه قاب عكس براشون مونده

بدون هيچ خاطره نوازشي ...

اوايل حالش خوب بود ؛ نميدونم چرا يهو زد به سرش. حالش اصلا طبيعي نبود .همش بهم نگاه ميكرد و ميخنديد. به خودم گفتم : عجب غلطي كردم قبول كردم ها.... اما ديگه براي اين حرفا دير شده بود. بايد تا برگشتن اونا از عروسي پيشش ميموندم.
خوب يه جورائي اونا هم حق داشتن كه اونو با خودشون نبرن؛ اگه وسط جشن يهو ميزد به سرش و ديوونه ميشد ممكن بود همه چيزو به هم بريزه وكلي آبرو ريزي ميشد.
اونشب براي اينكه آرومش كنم سعي كردم بيشتر بهش نزديك بشم وباش صحبت كنم. بعضي وقتا خوب بود ولي گاهي دوباره به هم ميريخت.    يه بار بي مقدمه گفت : توهم از اون قرصها داري؟ قبل از اينكه چيزي بگم گفت : وقتي از اونا ميخورم حالم خيلي خوب ميشه . انگار دارم رو ابرا راه ميرم....روي ابرا كسي بهم نميگه ديوونه...!

 بعد با بغض پرسيد تو هم فكر ميكني من ديوونه ام؟؟؟ ...اما اون از من ديوونه تره .

بعد با صدای بلند خندید و گفت  : آخه به من مي گفت دوستت دارم . اما با يكي ديگه عروسي كرد و بعد آروم گفت : امشبم عروسيشه....